Κάθε φορά που σκέφτομαι ότι πέθανες είναι σα να το ξανά συνειδητοποιώ από την αρχή και νιώθω να ζαλίζομαι. 

Αυτή η στιγμή, το χρονικό της μέγεθος, η διάρκειά της στο τώρα, αλλάζει. Αρχίζει να μειώνεται καθώς περνάνε οι μέρες. Αρχικά η ζάλη αυτή με κατάπινε αμέσως σαν ένα τεράστιο σκοτεινό πλάσμα μέσα στη θάλασσα. Η ζάλη αυτή γίνεται Ταραχή. Άρνηση. Διαπραγμάτευση. Άρνηση ξανά. Απελπισία. Αίσθηση λάθους. 

"Όχι, δεν μπορεί". 

"Δε μπορεί ρε μαλάκα". 

Αλήθεια. Εκλογίκευση. Συνειδητοποίηση. Ταραχή. Απελπισία. Φόβος. Αγωνία. Μοναξιά. Θυμό. Αδικία. ορΓΉ, ΟΡΓΗ, ΟΡγή, απελπισία. ανεπάρκεια. αδυναμία. και θλίψη. 

Θλίψη.

Και όλα αυτά μέσα σε ένα χρονικό διάστημα που το μυαλό μου το κάνει να μοιάζει δέκα λεπτά, ενώ μάλλον είναι δύο δευτερόλεπτα.
 

Δε το πιστεύω ακόμα απόλυτα. 

Παρόλο που σε είδα. 

Ήθελα να σε δω. Γιατί αυτή είναι η αλήθεια. Με αυτό πρέπει να ζήσουμε από εδώ και πέρα. Με το ότι στα 42 πέθανες. Εγώ μπήκα στα 43 χτες. 

Κάναμε τόσα πράγματα μαζί, ... παρέα, μιλήσαμε, ανταλλάξαμε cd, πήγαμε ταξίδια, φάγαμε, ήπιαμε, σου μαγείρεψα και μου μαγείρεψες, γνώρισα τους φίλους σου και εσύ τους δικούς μου, γράψαμε μουσική, παίξαμε μουσική, μαζέψαμε κόσμο, οργανώσαμε, κάναμε συναυλίες, διαφωνήσαμε, τσακωθήκαμε, αγαπηθήκαμε ξανά, συνειδητοποίησα πόσο σε εκτιμούσα και σε αγαπούσα. 

Ευτυχώς... 

Γιατί αν δεν είχε γίνει αυτό δεν έχω ιδέα πως θα το άντεχα. 

Πολλές φορές όταν σκέφτομαι κάτι, για μια στιγμή λέω οτι θα το συζητήσω μαζί σου... 

Αλλά μετά συνειδητοποιώ οτι δε θα ξαναγίνει αυτό. 

Μου λείπεις.